Surf ik een beetje doelloos over het web word ik hier mee geconfronteerd! Ik wist niet dat ik zo gecompliceerd in elkaar stak. Het wordt écht tijd hier eens een serieus gesprek met degenen die mij dierbaar zijn over te hebben! Voor mij een ‘onthutsende’ diagnose
Mijn lijfje is dringend aan ontslakken toe! Heeft iemand het telefoonnummer van Patty Brard?
Grote faal: mijn eerste goede voornemen is reeds door het afvoerputje weggespoeld.
De Majesteit heeft gesproken. Onze maatschappij verhard doordat wij hoofdzakelijk alleen nog sociale contacten onderhouden via virtuele middelen zoals sms – twitter – Hyves e.a. communicatiemedia. “Wij kijken elkaar niet meer recht in de ogen, weten niet wie zij zijn.” In dit verband vraag ik mij af of deze zwaar bewaakte mevrouw zelf wel eens met haar overburen heeft gesproken, hen voor een kopje koffie of borrel heeft uitgenodigd?
Een gokje! Nee, zoiets doet zij niet. Vind ik dat erg! Nee, waarom zou zij! Wat doet zij wel? Zich één keer per jaar verplicht onder ‘haar gepeupel begeven. Die dienen dan wel achter de dranghekken te blijven want spontaan op haar toelopen zou haar veiligheid in het gedrang kunnen brengen. Selectie vooraf bepaalt wie met haar in contact mag komen.
De Majesteit moet vooral het contact met ‘haar eigen elite’ blijven onderhouden. De Majesteit moet vooral NIET het gepeupel bekritiseren. Zolang zij nauwelijks enig benul heeft hoe haar burgers met de diverse mediamogelijkheden omgaan siert het haar niet er commentaar op te leveren. Bijkomend nadeel van deze communicatiemiddelen voor haar – haar familie en incrowd is natuurlijk: ’Ongerechtigheden’ kunnen bijna niet meer onder het Koninklijke karpet worden geschoven.
Het worden leuke tijden als haar zoon WimLex met gade aan het roer komt te staan. W.A. van Buren blijkt nu al een ongeleid projectiel.
Mevrouw van Amsberg, het is bijna 2010. U dient media-technisch te integreren. Uw buikspreekpop de RVD is niet meer van deze tijd.”
Als klein kind wilde ik altijd de eerste sneeuw zien vallen. Terwijl iedereen sliep stond ik voor het raam en zag mijn straat langzaam wit worden. De vallende vlokjes gaven mij een blij gevoel.
foto: !100 woorden





